به ظهور ذاتىِ ذات للذات و شهود خود به شهود ذاتى ، كه از آن تعبير به « كمال ذاتى » نموده‌اند . و به‌مقتضاى من أحبّ ذاته أحبّ آثاره ، تجلى ذاتى و كمال ذاتى ملازم است با ظهور ذات در كسوت أسماء و صفات و سريان عشق و حب به سريان و ظهور ذاتى « به شرط لا » از تعيّنات امكانى ، كه حكما از آن به « تمام هويت واجب » تعبير نموده‌اند ؛ و برخى از ارباب ذوق از آن به ظهور حقيقت عشق در جلوهء معشوقى ملازم با تجلى به جلوهء عاشقى ، و ظهور و سريان هويت مطلقهء حب در كسوت ممكنات عبارت كرده‌اند ؛ و نيز از آن به « كمالِ استجلاء » تعبير كرده‌اند . ظهور در كسوت أسماء در مقام واحديت را نيز « كمال جَلاء » ناميده‌اند . حقيقت وجود از باب اشتمال بر جميع أسماء و صفات و تعيّن هر اسمى به عين ثابت امكانى ، در مقام تجلى به أسماء حُسنى در هر مظهرى جلوه‌گر و سارى يا ظاهر است ، كه : « در صورت هر چه گشت موجود * بنمود جمال خويش ظاهر » * « در عين ظهور گشت مخفى * در عين خفا نمود اظهار » از حقيقت مطلقهء « اراده » تعبير نموده‌اند به « حبِّ به ذات » يا « سريان اراده در كسوت أسماء و صفات » . در روايات موجود در اصولِ كافى و توحيد صدوق ، و به عبارت واضح‌تر در مأثورات عترت و أهل بيت - عليهم‌السلام - كه حق را به جميع أسماء و صفات در عين ثابتِ كلىِ خود ، كه سمت سيادت بر اعيان جميع اشيا دارد ، مىخوانند ، منشأ ظهور ذات به « فيض اقدس » ، كه همان ظهور علمي در هياكل ممكنه نيز